# data[].attributes.body
Film animowany

# data[].attributes.attachment_link.description
Doktor Kręciołek uczy ratować - Film animowany dla dzieci nauczania początkowego

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Internetowe Centrum Dystrybucji Sp. z o.o.

# data[].attributes.attachment_link.description
Cena netto: 37,50 zł/szt. - Wyposażenie apteczki zgodne z normą UE służy jako wkład do uzupełniania apteczki. Posiada podstawowe wyposażenie służące do udzielania pierwszej pomocy. (Zobacz jak dobrać ilość, rozmieszczenie i wyposażenie apteczek). Cechy / WłaściwościWyroby medyczne oznakowane znakiem CE...

# data[].attributes.attachment_link.description
Apteczka - pojemnik służący do przechowywania materiałów i środków przeznaczonych do udzielania pierwszej pomocy. Powinien być wyraźnie oznakowany, trwały i czysty .

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Odpowiednio przeprowadzona resuscytacja krążeniowo-oddechowa może zapobiec zatrzymaniu akcji krążenia, a więc ustaniu czynności serca, tj. uratować życie poszkodowanego.

NZK ( nagłe zatrzymanie krążenia) to najczęstsza przyczyna zgonów. Jest związana z chorobami układu krążenia, co stanowi 30% wszystkich zgonów lub ostrej niewydolności oddechowej. Ponadto utrata przytomności może mieć miejsce w wyniku: utonięć, zatruć, urazów i zatoru tętnicy płucnej, a także wstrząsu anafilaktycznego czy przedawkowania leków.

Bardzo ważne jest natychmiastowe udzielenie pierwszej pomocy i szybkie podjęcie akcji ratowniczej u poszkodowanego z zatrzymanym krążeniem i oddychaniem. Jak prawidłowo przeprowadzić resuscytację?

# data[].attributes.attachment_link.title
Instruktaż udzielania pierwszej pomocy - Pierwsza pomoc - resuscytacja (WIDEO)

# data[].attributes.attachment_link.description
Odpowiednio przeprowadzona resuscytacja krążeniowo-oddechowa może zapobiec zatrzymaniu akcji krążenia, a więc ustaniu czynności serca, tj. uratować życie poszkodowanego. NZK ( nagłe zatrzymanie krążenia) to najczęstsza przyczyna zgonów. Jest związana z chorobami układu krążenia, co stanowi 30% wszystkich zgonów lub ostrej niewydolności oddechowej.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kurs pierwszej pomcy - Szczecin, Szkolenia pierwszej pomocy - Szczecin

Zadaniem osoby udzielającej pierwszej pomocy jest utrzymanie przy życiu poszkodowanego i nie dopuszczenie do powstania dalszych powikłań do chwili przybycia karetki pogotowia ratunkowego.

Algorytm postępowania

1. Upewnij się, czy poszkodowany i wszyscy świadkowie zdarzenia są bezpieczni.

2. Sprawdź reakcję poszkodowanego:

delikatnie potrząśnij za ramiona i głośno zapytaj:
"Czy wszystko w porządku?"

3a. Jeżeli reaguje:

zostaw poszkodowanego w pozycji, w której go zastałeś, o ile nie zagraża mu żadne niebezpieczeństwo

dowiedz się jak najwięcej o stanie poszkodowanego i wezwij pomoc, jeśli będzie potrzebna, l regularnie oceniaj jego stan.

3b. Jeżeli nie reaguje:

głośno zawołaj o pomoc,

odwróć poszkodowanego na plecy, a następnie udrożnij jego drogi oddechowe, wykonując odgięcie głowy i uniesienie żuchwy

1. umieść jedną rękę na czole poszkodowanego i delikatnie odegnij jego głowę do tyłu, pozostawiając wolny kciuk i palec wskazujący tak, aby zatkać nimi nos jeżeli potrzebne będą oddechy ratunkowe,

2. opuszki palców drugiej ręki umieść na żuchwie poszkodowanego, a następnie unieś ją w celu udrożnienia dróg oddechowych.

4. Utrzymując drożność dróg oddechowych wzrokiem, słuchem i dotykiem poszukaj prawidłowego oddechu

oceń wzrokiem ruchy klatki piersiowej,

nasłuchuj przy ustach poszkodowanego szmerów oddechowych,

staraj się wyczuć ruch powietrza na swoim policzku.

W pierwszych minutach po zatrzymaniu krążenia poszkodowany może słabo oddychać lub wykonywać głośne, pojedyncze westchnięcia. Nie należy ich mylić z prawidłowym oddechem. Na ocenę wzrokiem, słuchem i dotykiem przeznacz nie więcej niż 10 sekund. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości czy oddech jest prawidłowy, działaj tak, jakby był nieprawidłowy.

5a. Jeżeli oddech jest prawidłowy:

5b. Jeżeli oddech nie jest prawidłowy:

wyślij kogoś po pomoc, a jeżeli jesteś sam, zostaw poszkodowanego i wezwij pogotowie, wróć i rozpocznij uciskanie klatki piersiowej zgodnie z poniższym opisem:

º uklęknij obok poszkodowanego,
º ułóż nadgarstek jednej ręki na środku klatki piersiowej poszkodowanego,
º ułóż nadgarstek drugiej ręki na już położonym,

Ułóż nadgarstek jednej ręki na środku klatki piersiowej

Nadgarstek drugiej ręki ułóż na już położonym

º spleć palce obu dłoni i upewnij się, że nie będziesz wywierać nacisku na żebra poszkodowanego; nie uciskaj nadbrzusza ani dolnego końca mostka,
º pochyl się nad poszkodowanym, wyprostowane ramiona ustaw prostopadle do mostka i uciskaj na głębokość 4-5 cm,
º po każdym uciśnięciu zwolnij nacisk na klatkę piersiową, nie odrywając dłoni od mostka. Powtarzaj uciśnięcia z częstotliwością 100/min (nieco mniej niż 2 uciśnięcia/s),
º okres uciskania i zwalniania nacisku (relaksacji) mostka powinien być taki sam.
6a. Połącz uciskanie klatki piersiowej z oddechami ratowniczymi:

po wykonaniu 30 uciśnięć klatki piersiowej udrożnij drogi oddechowe, odginając głowę i unosząc żuchwę,

zaciśnij skrzydełka nosa, używając palca wskazującego i kciuka ręki umieszczonej na czole poszkodowanego,

pozostaw usta delikatnie otwarte, jednocześnie utrzymując uniesienie żuchwy,

weź normalny wdech i obejmij szczelnie usta poszkodowanego swoimi ustami, upewniając się, że nie ma przecieku powietrza,

wdmuchuj powoli powietrze do ust poszkodowanego przez około 1 sekundę (tak jak przy normalnym oddychaniu), obserwując jednocześnie czy klatka piersiowa się unosi taki oddech ratowniczy jest efektywny,

utrzymując odgięcie głowy i uniesienie żuchwy, odsuń swoje usta od ust poszkodowanego i obserwuj czy podczas wydechu opada jego klatka piersiowa,

jeszcze raz nabierz powietrza i wdmuchnij do ust poszkodowanego, dążąc do wykonania dwóch skutecznych oddechów ratowniczych; następnie ponownie ułóż ręce w prawidłowej pozycji na mostku i wykonaj kolejnych 30 uciśnięć klatki piersiowej,

kontynuuj uciskanie klatki piersiowej i oddechy ratownicze w stosunku 30 : 2,

przerwij swoje działanie w celu sprawdzenia stanu poszkodowanego tylko wtedy, gdy zacznie on prawidłowo oddychać. W innym przypadku nie przerywaj resuscytacji. Jeżeli wykonany pierwszy oddech ratowniczy nie powoduje uniesienia się klatki piersiowej jak przy normalnym oddychaniu, wykonaj następujące czynności

sprawdź jamę ustną poszkodowanego i usuń widoczne ciała obce,

sprawdź, czy odgięcie głowy i uniesienie żuchwy są poprawnie wykonane,

wykonaj nie więcej niż 2 próby wentylacji za każdym razem, zanim podejmiesz ponownie uciskanie klatki piersiowej. Jeżeli na miejscu zdarzenia jest więcej niż jeden ratownik, ratownicy powinni się zmieniać podczas prowadzenia reanimacji co 1-2 minuty, aby zapobiec zmęczeniu. Należy zminimalizować przerwy w resuscytacji podczas zmian.

6b. Reanimacje ograniczoną wyłącznie do uciśnięć klatki piersiowej możesz prowadzić w następujących sytuacjach:

Jeżeli nie jesteś w stanie lub nie chcesz wykonywać oddechów ratowniczych, zastosuj uciśnięcia klatki piersiowej.

Jeżeli stosujesz wyłącznie uciśnięcia klatki piersiowej, wykonuj je bez przerwy, z częstotliwością 100 uciśnięć /min,

Przerwij swoje działanie w celu sprawdzenia stanu poszkodowanego tylko wtedy, jeżeli zacznie on prawidłowo oddychać. W innym przypadku nie przerywaj resuscytacji.

7. Kontynuuj resuscytację do czasu gdy:

przybędą wykwalifikowane służby medyczne i przejmą działania,

poszkodowany zacznie prawidłowo oddychać,

ulegniesz wyczerpaniu.

Źródło: Polska Rada Resuscytacji

Reanimację warto przećwiczyć na fantomie. Czynności, które były wykonywane, ćwiczone łatwiej wykonać w sytuacjach stresowych. Reanimację możesz przećwiczyć na kursach pierwszej pomocy, gdzie instruktor wytłumaczy Tobie jak ją wykonać oraz skoryguje Twoje błędy.
Zobacz :: Kursy pierwszej pomocy – Szczecin .

# data[].attributes.attachment_link.title
Pierwsza Pomoc - Jak udzielić pierwszej pomocy - Porady ** Kurs pierwszej pomocy - Szczecin **

# data[].attributes.attachment_link.description
Kurs pierwszej pomcy - Szczecin, Szkolenia pierwszej pomocy - Szczecin Zadaniem osoby udzielającej pierwszej pomocy jest utrzymanie przy życiu poszkodowanego i nie dopuszczenie do powstania dalszych powikłań do chwili przybycia karetki pogotowia ratunkowego. Algorytm postępowania 1. Upewnij się, czy poszkodowany i wszyscy świadkowie zdarzenia są bezpieczni. 2.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sprawdź czym jest reportaż, jakie występują jego rodzaje, zapoznaj się ze wskazówkami dotyczącymi przygotowania reportażu.
Reportaż - gatunek prozy publicystycznej. Jest to opis zdarzeń i faktów znanych autorowi z bezpośredniej obserwacji. Autor pisząc stara się zachować obiektywizm.

Rodzaje:

Na pierwszy plan wysuwane są fakty, a komentarz odautorski jest ograniczony lub w ogóle pominięty. Zadaniem reportera jest przedstawienie pewnych zdarzeń, dopiero później ewentualnie komentowanie, czy wyjaśnianie, tak aby odbiorca sam mógł wysnuć własne wnioski.

Podstawą jest wiarygodność i autentyczność. Zebrany materiał musi być możliwy do zweryfikowania, a także aktualny.

Styl i język reportażu uzależniony jest od jego autora i jego indywidualnych predyspozycji, a także od rodzaju omawianego gatunku.

Reportaż składa się z kilku części:

1. wstęp - ogólne przedstawienie problemu, jego uwarunkowań, uzasadnienie własnej obecności w tym miejscu,

2. rozwinięcie - rozwój poszczególnych wydarzeń wiodący do punktu kulminacyjnego,

3. ewentualnie komentarz odautorski.

Cechy charakterystyczne:

1. reportaż pisany jest w pierwszej osobie

2. osoba pisząca reportaż wybiera autentyczne zdarzenie i udaje się na miejsce aby zebrać materiał

3. rozmawia się ze świadkami, którzy widzieli dane zdarzenie

4. sprawdzalność przedstawionych informacji, muszą być autentyczne

Po zebraniu materiału, należy go uporządkować. Można przyjmować dowolną strategię, np. uporządkować materiał w porządku chronologicznym, albo względem kolejności w jakiej docierały one do autora.

To wszystko zależy od reportera, jednak cechą wspólną wszystkich reportaży powinna być wewnętrzna dynamika czyniąca artykuł ciekawym, zajmującym dla potencjalnego odbiorcy. Należy nie bać się uwidocznienia własnych uczuć w związku z obserwowanymi faktami.

Wskazówki praktyczne

Kilka wskazówek praktycznych (na podstawie książki „Reportaż jak go napisać?", Kazimierz Wolny-Zmorzyński, s. 143-146):

1. Temat
Temat musi zainteresować, musimy się nim „zarazić". Musi on przeniknąć reportera, należy nim żyć. Gdy wiemy o czym będziemy pisać, trzeba zebrać bibliografię. Ustalić kto już o tym pisał. Dotrzeć do tych materiałów. Reporter staje się ekspertem w danej dziedzinie. Musi znać tło historyczne.

Podczas rozmowy musi uważnie słuchać i nie wymądrzać się. Powinien dać swoim rozmówcom do zrozumienia, że będzie opisywał zdarzenie po to, aby im pomóc w danej sprawie.

2. Notatki, nagrania, wycinki prasowe
Wszystko to stanowi archiwum reportera, ale nie są wykorzystywane w całości. Należy zwrócić uwagę na to co jest najistotniejsze, umieć zrezygnować z mało istotnych szczegółów. Dokumenty porozkładać jak na tableau, które trzeba umieć opowiedzieć, opisać. Przeanalizować materiał, oswoić się z nim i nabrać dystansu.

3. Jak opowiedzieć
Trzeba odpowiedzieć sobie na pytanie: w jakiej roli będę występował, czy będę uczestnikiem, świadkiem, słuchaczem czy rekonstruktorem zdarzeń.

4. Tytuł
Powinien przyciągać uwagę odbiorcy, ponieważ czytelnik często tym się właśnie kieruje przy wyborze tekstu. Może nim być imię bohatera, albo jego nazwisko. Może chodzić o sytuację postaci i sens jej działania, może też mieć znaczenie symboliczne.

Po napisaniu reportażu dobrze jest dać jego tekst do przeczytania osobie, która nic nie wiedziała o przedstawionej historii. Powie ona co jest dla niej niejasne, a co nudne. W ten sposób reporter będzie wiedział jak ulepszyć tekst. W pracy reportera wskazana jest skromność i pokora.

Komentarze

# data[].attributes.attachment_link.title
Reportaż: Jak napisać reportaż? - JakNapisac.com

# data[].attributes.attachment_link.description
Sprawdź czym jest reportaż, jakie występują jego rodzaje, zapoznaj się ze wskazówkami dotyczącymi przygotowania reportażu. Reportaż - gatunek prozy publicystycznej. Jest to opis zdarzeń i faktów znanych autorowi z bezpośredniej obserwacji. Autor pisząc stara się zachować obiektywizm. Na pierwszy plan wysuwane są fakty, a komentarz odautorski jest ograniczony lub w ogóle pominięty.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Reportaż może być ciekawszy niż fikcja, jeśli zależy nam na zrozumieniu świata i ludzi. Pozwala zmierzyć się z przeszłością tak, aby zyskała aktualny wymiar. U podstaw reportażu leży realny fakt, konkret postrzegany oczyma reportera, ale bez odautorskiego komentarza. Prawo do osądu pozostawione jest czytelnikom. Reportaż można pisać w pierwszej osobie, a można posłużyć się wyłącznie postaciami bohaterów i ich wypowiedziami. Można w tekście użyć fragmenty wspomnień, rozmów, portretu, opisu miejsca, także cytaty z listów, dokumentów itp. - wszystko w celu ustalenia prawdy i zarysowania jak najszerszego kontekstu dla danego problemu. Bo w reportażu najważniejsza jest PRAWDA.

gatunek z pogranicza dziennikarstwa i literatury pięknej, co oznacza, że w reportażu ważne są zarówno fakty jak i umiejętność ich wyrażania za pomocą środków literackich

materiał faktograficzny, który jest podstawową materią reportażu, układa się w wyraziste obrazy, czasem nawet w fabułę, ale o jego randze decyduje stopień zgodności z rzeczywistością, a nie walory czysto literackie, artystyczne- na tym polega sprawozdawczość reportażu

język reportażu posługuje się środkami właściwymi dla literatury pięknej- operowanie językiem obliczone jest na efekt emocjonalny, a nie tylko dyskursywny; kompozycja i stylistyka wypowiedzi literackiej (metafora, symbol, skrót, aluzja, paralela, groteska, itp.) używana jest po to, by wzbudzić w czytelniku refleksję

jedyną ingerencją autora w świat przedstawiony jest selektywny dobór zamieszczonych w nim faktów, a także opis wydarzeń prowadzący do sugestywnej pointy- ocenę pozostawia on czytelnikowi

reportaż traktuje o rzeczywistości konkretnej, podlegającej sprawdzeniu, dlatego tak wyraźnie posiada znamiona dokumentu; to on utrwala to, co się dzieje pomiędzy „wielkimi wydarzeniami, czyli to, co jest to w gruncie rzeczy esencją naszej egzystencji- właśnie życie codzienne

opisywane wydarzenie powinno mieć aktualny wymiar

celem reportażu jest opisywanie „nowin" w taki sposób, aby wywarły na odbiorcy jak największe wrażenie; bardzo ważna jest możliwość natychmiastowego uwrażliwiania opinii publicznej na różnorakie problemy polityczne, gospodarcze, kulturalne, społeczne i obyczajowe; często to właśnie cel reportażu decyduje o selekcji faktów, ich użyciu i uogólnieniu.

Pod względem pisarskim wyróżniamy reportaż:

literacki: przeważają w nim elementy obrazowania literackiego, pewne formy językowe charakterystyczne dla literackiego opisu rzeczywistości,

publicystyczny: przeważają elementy sprawozdawczości i komentarz publicystyczny.

Pod względem struktury wyróżniamy reportaż:

fabularny: akcja koncentruje się wokół wydarzeń i bohaterów oraz obrazów i opisów z punktu widzenia reportera; zdarzenia ujmowane są w różnych układach i formach od najprostszej rejestracji pojedynczych faktów, poprzez historie w układzie chronologicznym bądź przyczynowo- skutkowym, fabuła ujmowana jest w formie scen o napięciu dramatycznym (kontrasty, paralele); tematem są losy bohaterów oraz przemiany środowiskowe

problemowy: punktem wyjścia są skargi wymagające interwencji, relacje obywateli dostrzegających jakieś nieprawidłowości w życiu społecznym lub własne obserwacje reportera na wybrany przez niego temat; proces dochodzenia do prawdy ujęty jest w formę rozprawy z zarysowaniem problemu, wysuwaniem tez, argumentacją, i uzasadnianiem stanowiska reportera.

Pod względem tematycznym wyróżniamy m. in. reportaże:

Nazwa „reportaż" pochodzi od łacińskiego słowa „reportare", czyli „odnoszę", „donoszę" o danym wydarzeniu do świadomości ludzi, którzy owego zdarzenia nie widzieli. Nazwę „reportaż" znajdujemy już w czasach starożytnych, jako źródło informacji dla całych grup społecznych opisujące ważne wydarzenia. Potrzeba informacji narastająca wraz z rozwojem nowożytnego społeczeństwa stworzyła reportaż współczesny. Jego początków można szukać w opowieściach kupców, żeglarzy, podróżników, rycerzy, wreszcie w listach. Niektórzy reportażem nazywają pisma Cezara lub Pliniusza Młodszego, czy też Marco Polo i jego „Opis świata". Jednak „czas reportażu" nadszedł dopiero w II poł. XIX wieku, wraz z rewolucją przemysłową i rozwojem prasy. Miało to związek z zapotrzebowaniem wielonakładowej prasy na wiarygodną informację. Była to jednak informacja mająca charakter sprawozdania dziennikarskiego z prawdziwych wydarzeń, wzbogaconego o dokładny opis środowiska, charakterystykę postaci, wrażenia samego reportera dającego w pewnym sensie czytelnikom do zrozumienia, jaki jest jego stosunek do przedstawianej rzeczywistości. Sprawozdania te przybierały formę listów, relacji z podróży, diariuszy, szkiców czy wręcz nowel, w których prezentowano autentyczne zdarzenia z życia różnych warstw społecznych. Informacja, czy relacja zaczęły się przeplatać z literaturą w konwencji reportażowej, która kładła naciska na tło owych autentycznych wydarzeń: na konflikty polityczne, społeczne i międzyludzkie, na złożoność problemów współczesnego życia, na uwarunkowania psychologiczne i społeczne bohatera. Jako mistrz reportażu literackiego i felietonu zasłynął urodzony w Pradze a piszący po niemiecku pisarz, dziennikarz i reporter pochodzenia żydowskiego Egon Erwin Kisch (1885-1948), dzięki opisom swoich podróży po niemal wszystkich kontynentach.

W piśmiennictwie polskim już pod koniec XVI wieku pojawiły się „przedreportażowe" próbki, które zawierały w sobie cechy zarówno literatury dokumentalnej jak i poetyckiej. Wymienić tu można chociażby takich autorów jak: Sebastian Klonowic (Flis, 1595), Jan Potocki (Podróż do Turek i Egiptu, 1789), Juliana Ursyna Niemcewicza (Podróże po Ameryce, 1787- 1807). W XIX wieku do tego grona dołącza m. in. Henryk Sienkiewicz (Listy z Afryki). Cechy reportażu posiadają już także utwory I.J. Kraszewskiego („Pracownia Suchodolskiego"), Bolesława Prusa („Szkice Warszawskie"), M. Konopnickiej (Obrazki więzienne, Ludzie i rzeczy) czy obrazki naturalistyczne A. Dygasińskiego. Za pierwszy nowoczesny reportaż w dziejach literatury polskiej uważa się „Pielgrzymkę do Jasnej Góry" (1895) W. Reymonta, napisaną w setną rocznice Insurekcji Kościuszkowskiej. W okresie międzywojennym reportaże coraz częściej pojawiają się na łamach prasy. Jednym z najwybitniejszych przedstawicieli tego gatunku stanie się wówczas Ksawery Prószyński („W czerwonej Hiszpanii", „W podróży po Polsce") oraz Melchior Wańkowicz („Opierzona rewolucja", „Na tropach Smętka"). Warto wspomnieć także osobę M. Kuncewiczowej („Warszawa w nocy"), H. Naglerowej ( „Ludzie prawdziwi") czy Z. Uniłowskiego (Pamiętniki morskie").

Na przełomie lat 20tychi 30tych XX wieku w wyniku dyskusji nad programami literackimi została sformułowana definicja „reportażu". Jego źródeł można szukać z założeniach literatury faktu, wysuwanych przez literacką awangardę rewolucyjną w latach 20tych w Związku Radzieckim, do której nawiązywali polscy krytycy i twórcy. Ich program nawoływał do tworzenia literatury, która odrzucając wszelkie formy beletrystyczne i schematy artystycznej kompozycji, zwracałaby się ku naturalnym układom zdarzeń, jakie stwarza życia, czyli ściśle opisywała fakty.

Reportaż utożsamiany z literatura faktu traktowano jako dokument czasu. Doświadczenie wojny wspólne wielu ludziom dokonało swoistej zamiany - czytelnik sam stał się bohaterem. Opisywane w reportażu fakty są mu znane z własnego doświadczenia, dlatego wybiera je i ocenia wyżej od najbardziej fantastycznej fikcji. Czytelnik uważa się nie tylko za bohatera, ale i poniekąd autora. Emancypacja czytelnika dokonana przez wojnę, rozciągnęła się także na ludzi, którzy jej nie przeżyli. W Polsce i na świecie po II wojnie światowej wzrosło zapotrzebowanie na literaturę ukazującą w sposób dokumentalny przełomowe wydarzenia. Tu więc mógł już swobodnie rozwijać się reportaż, którego żywy opis prawdziwych wydarzeń ukazujący życie bez upiększeń, trafiał do szerokiego kręgu odbiorców.

Praktyka realnego socjalizmu lat 50tych pozwala na dalszy rozwój reportażu. Choć w dosyć ograniczonej formie, jednak reportaż - artystyczny, nieco zbeletryzowany, zbliżony czasem do noweli, zostaje wykorzystywany do demaskowania absurdów i problemów życia politycznego i codziennego (działalność pisma „Po Prostu" w latach 1956-57). Mimo braku warunków do swobodnego opisywania faktów, rośnie grono dziennikarzy uprawiających ten gatunek. Ogłaszane są konkursy, wydawane zbiory reportaży. W 1974 r. ukazuje się pierwszy tom „Karafki La Fontaine'a" M. Wańkowicza, który staje się niemalże dekalogiem polskich reportażystów. Twórczość Ksawerego Pruszyńskiego i Melchiora Wańkowicza usankcjonowała pojęcie reportażu literackiego. Wówczas to reportaż z jednej strony wpłynął na kształtowanie się metod literackiej narracji, zaś z drugiej dowiódł, iż w przekazie informacji o autentycznych wydarzeniach można stosować techniki fabularne/literackie/ prozatorskie. Do najwybitniejszych współczesnych reportażystów należą m. in.: Ryszard Kapuściński, Hanna Krall, Marian Brandys, Krzysztof Kąkolewski, Barbara Łopieńska, Wojciech Jagielski, Mariusz Szczygieł.

# data[].attributes.attachment_link.description
Reportaż może być ciekawszy niż fikcja, jeśli zależy nam na zrozumieniu świata i ludzi. Pozwala zmierzyć się z przeszłością tak, aby zyskała aktualny wymiar. U podstaw reportażu leży realny fakt, konkret postrzegany oczyma reportera, ale bez odautorskiego komentarza. Prawo do osądu pozostawione jest czytelnikom.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pisanie każdego artykułu prasowego pociąga za sobą pewne kluczowe kwestie, których powinieneś się trzymać. Nie sprowadza się to tylko i wyłącznie do „nagłówka, treści i zakończenia". Podam Ci dokładnie jak pisać artykuły i jakich zasad powinieneś się trzymać aby artykuły prasowe były poczytne, przyjazne dla oka oraz co najważniejsze dla wyszukiwarek.

Pisząc artykuł prasowy trzeba wiedzieć co się chce napisać, o czym dokładnie, jaka tematykę poruszyć. Pamiętaj, że piszesz przede wszystkim dla ludzi, wyszukiwarkami zajmiemy się później.

Jest wiele osób, które piszą swoje posty tylko pod wyszukiwarki, zapominając o osobach które to maja przeczytać. Jeśli chcesz zrobić z siebie eksperta w danej dziedzinie pisz przede wszystkim do ludzi, a kiedy to zrobisz pomyśl o wyszukiwarce.

Przejdźmy do sedna : jak pisać artykuły? Trzymaj się tego schematu :
O czym ma być dzisiejszy artykuł? Dlaczego ten artykuł jest ważny? Czego ludzie nie dostrzegają, co im umyka w związku z tym tematem? Wytłumacz dlaczego to jest ważne. Jakie jest rozwiązanie? Układamy słowa kluczowe Prosta recepta na artykuł prasowy
Pisz jakbyś pisał do jednej osoby. Nie piszesz do tysiąca osób tylko do jednej. Kiedy się czegoś nowego dowiesz, dopadnie Cię jakaś myśl - podziel się tym. Możesz wyjść z założenia, że to co Ci przyszło do głowy jest głupie i każdy to wie. I tu się mylisz. To że coś jest dla Ciebie oczywiste i być może dla ogółu Twojego otoczenia także - nie jest oczywiste dla kogoś innego.

Widzisz, czytasz właśnie artykuł prasowy o tym jak pisać artykuł. Dla mnie jest to proste i oczywiste co trzeba zrobić, gdzie wpisać, jakich słów użyć i czym się kierować. Jesteśmy tylko ludźmi i nie wiemy wszystkiego. Nie nakładaj sobie ograniczeń. Zawsze jest ktoś kto może czegoś nie wiedzieć.

Zaczynamy drążyć temat owego schematu na przykładzie. Przykładowy artykuł to właśnie ten, który czytasz Wyobraź sobie, że tego pochyłego wpisu by nie było - tak wyglądałby bez podpowiedzi:
O czym ma być dzisiejszy artykuł?
Przeczytaj jeszcze raz tytuł i wstęp.
Dlaczego ten artykuł prasowy jest ważny?
Nauczysz się jak krok po kroku jak bezbłędnie pisać artykuły, które przyciągną rzeszę czytelników na Twoją stronę, powiększysz listę kontaktową, a co za tym idzie - swoje konto bankowe i to wszystko całkowicie za darmo.
Czego ludzie nie dostrzegają, co im umyka w związku z tym tematem?
Są jednak osoby, które biorą się za article marketing - marketing artykułowy nie mając dobrych podstaw jak zrobić to poprawnie. Ich artykuły są chaotyczne, nieposkładane, nie wnoszą nic ciekawego albo są zwykłym laniem wody.

Omijają podstawy generowania ruchu przez wyszukiwarki internetowe. Tracą czas ukierunkowani na działanie zamiast ukierunkować się na wyniki, przełożyć to na ruch na stronie i ostatecznie - konto bankowe.
Wytłumacz dlaczego to jest ważne...
Masz teraz w zasadzie dwa wyjścia. Możesz albo nauczyć się tego sam/sama, popełnić masę błędów, stracić kupę czasu albo skorzystać z porad tutaj zawartych, przyłożyć się do napisania czegoś raz a dobrze i spać spokojnie kiedy ruch na naszej stronie będzie nieustannie wzrastać.

Osobiście uważam, że życie jest za krótkie aby od nowa wynaleźć koło, dlatego kiedy tylko mam możliwość otrzymania gotowego planu działania i porad osoby doświadczonej - to biorę i używam.

Widzisz przedstawiłem tutaj korzyści jakie osiągnie czytelnik korzystając z tych porad. To podstawowa rzecz o jakiej musisz pamiętać - piszesz nie dla siebie tylko dla kogoś innego kto może tego nie wiedzieć. Cały article marketing rozbiłem na 3 części, ponieważ jest dużo informacji, których ktoś może nie wiedzieć jak chociażby wyszukać słowa kluczowe dla artykułu...
Jakie jest rozwiązanie?
Jeśli chodzi o sam tekst artykułu - powinien być pisany Twoimi własnymi słowami. Jeśli jesteś totalnym luzakiem, piszesz o nowościach na Naszej Klasie na swoim blogu czy w artykule prasowym to pamiętaj aby być sobą. Przeklinanie odpada - tym zniechęcisz czytelników Jednak wszystko inne powinno być spójne z Twoim sposobem patrzenia na świat i na to zagadnienie. Jeśli przykładowo wprowadzenie śledzika na Naszą Klasę Cię irytuje - napisz o tym. Pisanie bloga i artykułów ma to do siebie, że można wyrażać swoją własną opinię - jaka skrajna by nie była.

Powinien być treściwy zawierający się pomiędzy 300-800 słów.

Rób akapity - tekst musi być czytelny, nie pisz ciurkiem.

Dziel tekst na pewne sekcje i rób śródtytuły. Czytelnikowi wtedy łatwiej jest się zorientować o czym jest dany artykuł. Jeśli artykuł prasowy jest długi to bez śródtytułów nikt nie będzie zainteresowany czytaniem go w całości bo nie będzie wiedział co tam może znaleźć. Śródtytuły to taki swoisty spis treści w treści.

Po wykonaniu całej roboty - wyjustuj dokument. Milej się go czyta i nie męczy oka poszarpany tekst.

To co ja jeszcze robię to najpierw piszę, a później układam. Czyli najpierw daję upust swoim myślom, piszę w Wordzie co mi tylko przyjdzie do głowy, rzadko robię akapity, przecinki, itp. Po prostu piszę. Następnie to wszystko co napisałem zaczynam układać w szablon, który Ci tutaj podałem. Dopiero wtedy ubieram artykuł w słowa „dla ludzi" żeby się go lepiej czytało.

Po wyczerpaniu wszystkich zagadnień szukam słowa kluczowe. Można słowa kluczowe znaleźć na początku, ale o tym opowiem przy okazji wprowadzania takich słów do tekstu. Objaśnię to w kolejnym wpisie, ponieważ wymaga to pokazania jak działa mechanizm wyszukiwania Google.

To są podstawowe reguły pisania artykułów prasowych i postów na bloga. Trzymaj się ich, a czytelnicy polubią Twoje teksty, porady i będą chcieli więcej.
Nigdy się nie poddawaj
Zobacz także

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
przykładowy artykuł prasowy – jak pisać artykuły?

# data[].attributes.attachment_link.description
Pisanie każdego artykułu prasowego pociąga za sobą pewne kluczowe kwestie, których powinieneś się trzymać. Nie sprowadza się to tylko i wyłącznie do „nagłówka, treści i zakończenia". Podam Ci dokładnie jak pisać artykuły i jakich zasad powinieneś się trzymać aby artykuły prasowe były poczytne, przyjazne dla oka oraz co najważniejsze dla wyszukiwarek.

# data[].attributes.attachment_link.title
Artykuł prasowy - Wikipedia, wolna encyklopedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Artykuł prasowy (od łacińskiego articulus) - ogólna nazwa drukowanej wypowiedzi w prasie, od notatki informacyjnej na temat polityczny, społeczny, kulturalny, sportowy - po krótki esej. Dobry artykuł powinien być przejrzysty kompozycyjnie, zawierać logiczny wywód, w którym kolejne argumenty stanowią potwierdzenie tezy lub opis sytuacji.